مشاوره رایگان در تلگرام از طریق شماره 09336970213

مرکز آموزش بیمار

21

آبا, 1393

کشیدن دندان شیری

By: | Tags: | Comments: 0

وظیفه اصلی تمام تخصص های دندانپزشک یک چیز است آن هم نگهداری حفظ یک قوس دندانی سالم. روز بروز در سایه امکان بیشتر یک معالجه بهتر و با روش های عملی صحیح تر تجویز در آوردن دندان ها خوشبختانه کمتر می شود. ولی گاهی در اثر رشد عوامل عفونی و یا شرایط آناتومیکی ریشه های دندان معالجات دندانپزشکی ثمری ندارند و مجبور هستیم به معالجات جراحی متوسل بشویم. عمل جراحی که از همه بیشتر ما در کار روزانه خود انجام می دهیم عبارت از در آوردن دندان هاست. در آوردن دندان عبارت از بریدن رباط های دندانی است که ریشه دندان را در لانه دندان محکم نگه می دارد و در آوردن ریشه از لانه خود و در صورت وجود کورتاژ نمودن کرانولومهایی است که در لانه دندان وجود دارد. معمولاً دوران پس از عمل بدون عارضه ای سپری می شود با وجود این که محل عمل بواسطه باکتری های موجود در دهان عفونی می گردد.

بایستی باین مسئله توجه کرد که در آوردن دندان ها هر چند که عملی ساده و کوچک جراحی به نظر می رسد، با وجود این از تأثیر بر روی ارگانیسم انسانی بی بهره نیست و در آوردن دندان همیشه عملی بی تفاوت برای ارگانیسم نیست و گاهی ممکن است عامل خطرات جفتی گردد، به خصوص در موقعیکه توأم با یک ضایعات استخوانی لانه دندان باشد. هنگامی‌که علائم در آوردن دندان در نوزاد نمایان شده و دندان در آوردن نوزاد شروع می شود ، باید او را به همراه و دوست جدید، یعنی دندانپزشک کودک معرفی کنید. برای در آوردن دندان هایی که یک کانون عفونی اولیه هستند و مشکوک به آن هستیم که ارگانیسم کودک را مبتلا به یک بیماری عمومی نموده اند احتیاط زیادی لازم است. در صورت وجود ضایعات سختی مانند بیماری های قلب و عروق خونی و روماتیسم و بیماری های کلیوی مجبوریم دندان کودکان را در بیمارستان در بیاوریم. تجویز و عدم تجویز در آوردن دندان های دائمی در کودکان با بزرگسالان یکی است و فرقی ندارد. در موقع در آوردن دندان های کودکان به مسئله رشد کودک حالت عمومی او و بمسئله دوران رشد سیستم جونده و وضع حفره دهان و بالاخره بیماری خود دندان بایستی توجه داشت. موقعی تصمیم برای در آوردن دندان می گیریم که امکان معالجه دندانپزشکی و با جراحی وجود نداشته باشد.

فضا نگهدارنده دندان شیری جا را برای رویش دندان‌های دائمی حفظ می‌کند. اگر دندان شیری کودک زودتر از آن که دندان دائمی برای خارج شدن از لثه آمده شود، بیفتد یا از دست برود، باید از فضا نگهدارنده به جای دندان شیری استفاده کرد. اگر دندان شیری زودتر از موعد بیفتد، ممکن است دندان آسیاب دائمی به جای درآمدن در فضای مختص به خود در این فضای خالی دربیاید. به این ترتیب زمانی که دندان‌های دائمی بیشتری آماده جوانه زدن باشد، فضای کافی برای درآمدن آن‌ها وجود نخواهد داشت، چون دندان آسیاب جای آن‌ها را پر کرده است. دندانپزشکان برای جلوگیری از نامرتب شدن دندان‌ها توصیه می‌کنند که از فضا نگهدار دندان شیری برای باز نگه داشتن فضای دندان غائب استفاده شود.

تجویز برای کشیدن دندان ها

تجویز در آوردن دندان های شیری را بایستی خیلی محتاطانه گذاشت زیرا تأثیر منفی این عمل بر روی رشد دندان های دائمی را همه می دانید. قبل از موقع در آوردن دندان های شیری ممکن است باعث جلوگیری از رشد دندان های دائمی گردد. در موقع کشیدن دندان های شیری بایستی از مقدار تحلیل ریشه آنها اطلاع کافی داشت و همچنین طرز قرار گرفتن ریشه های دندان شیری ار نسبت به جوانه دندان به خوبی دانست. در اثر زود کشیدن دندان کودکان دو دندان مجاور به یکدیگر نزدیک شده و باعث در آمدن دندان دائمی در محل غیر طبیعی و در خارج قوس دندانی و یا نهفتگی آن می گردد. کشیدن دومین مولر شیری قبل از در آمدن دندان شش سالگی باعث می شود که این دندان آخری در محل دندان پر مولر در بیاید و دندان پر مولر که جایی ندارد ممکن است در خارج قوس دندانی در بیاید و رشد آن ناقص بماند. لق شدن دندان شیری که ریشه های آن تحلیل رفته است مانعی در راه رشد و قوه بافتن دستگاه جونده ایجاد نمی کند، بلکه باعث سهولت در آمدن دندان دائمی می گردد.

از تمام این مطالب چنین بر می آید که قبل از تقبل هزینه کشیدن دندان شیری بایستی از مقدار تحلیل ریشه های آن و نسبت آن به جوانه دندان کاملاً به خوبی آگاه شد و در موارد مشکوک می توان رادیوگرافی نمود. دندان های شیری عفونی را بدون در نظر گرفتن سن کودک بایستی در آورد زیرا گذاشتن یک کانون عفونی در دهان ممکن است باعث یک بیماری خطرناک عمومی و عوارض در ارگانیسم بچه گردد. در حالت عفونی حاد در اغلب موارد بایستی دندان شیری و اگر لازم باشد دندان دائمی را هم در آورد به خصوص دندان های چند ریشه ای. دندان های سالم شیری را گاهی بر حسب خواهش کتبی ارتودنیست ، در می آوریم. دندان های خارجی قوسی را اگر معالجه اورتودونتیک نتیجه نداشته باشد با اجازه متخصص می کشیم. در موقع معالجه جراحی مالفورماسیون های فکی وقتی مجبورهستیم دندان را می کشیم بایستی سن کودک و همچنین استعداد به پوسیدگی دندان ها را در مد نظر قرار داد.

عدم تجویز کشیدن دندان ها

عدم تجویز دندان کشیدن در کودکان مانند بزرگسالان است و مربوط به حالت عمومی کودک و وضع موضعی حفره دهان می باشد. عدم تجویز مطلق برای کشیدن دندان ها در کودکان وجود ندارد بلکه عدم تجویز نسبی وجود دارد. برای در آوردن دندان ها در کودکان مبتلا به بیماری های سخت قلبی و عروقی و یا سایر بیماری ها حتماً بایستی با متخصص دندانپزشک اطفال مشورت نموده و از نظر او پیروی نمود. در اطفال مبتلا به روماتیسم در آوردن دندان ها بایستی در تحت تأثیر پنی سیلین باشد یکی دو روز قبل از عمل بایستی پنی سیلین داده و تا چند روز پس از عمل هم ادامه داد، روی هم رفته از 7 تا 10 روز بایستی پنی سیلین تزریق نمود. در دوران بیماری یرقان که باعث اختلالات نسج کبدی می گردد جذب ویتامین K از روده ها دچار اشکال می گردد و بعلاوه ایجاد پروتز دندان مبین کم می شود. این مسئله خود باعث خونریزی های شدید پس از عمل می گردد. این حالت را قبل از عمل بایستی ترمیم نمود. با دادن ویتامین K از راه غیر روده ای این کار امکان پذیر است یعنی تزریق آن در موقع آنمی ها یا کم خونی ها گلبول های قرمز و یا هموگلوبین خون و یا هر دوی آنها با هم کم می شوند. در این گونه موارد امکان بروز عوارض پس از عمل زیاد می شود به خصوص در اثر ازدیاد زمان سیلان امکان خونریزی طولانی وجود دارد.

قبل از عمل بایستی کودک را بر حسب نوع کم خونی اماده عمل نمود، مشورت با متخصص خون الزامی است در صورتیکه بدون آمادگی مجبور باشیم کودک را مورد عمل جراحی قرار بدهیم حتماً بایستی قبل از عمل با در نظر گرفتن گروه و Rh خونی ترانسفوریون خونی نمود. در دوران لوسمی حاد لنفاتیک معمولاً خونریزی های خود به خود کوچک از نوک لانگستها وجود دارد و در موقع وجود ضایعات مخاط دهان خونریزی های خود به خود شدید در این بیماری دیده می شود. کوچکترین زخم و ضربه باعث خونریزی های شدید می گردد. در دوران لوسمی در آوردن دندان ها ابداً تجویز نمی شود و اگر بدون تشخیص بیماری لوسمی دندانی را در بیاوریم باعث خونریزی فراوان و مرگ بیمار می شویم. اگر با چنین مسئله ای روبرو شدیم بایستی خون به بیمار تزریق نماییم و موضع را با تامپوناد اسفنجهای آغشته به ترومپین بایستی پانسمان نمود و بهتر است روی این پانسمان را با ورقه آکریلی و یا استنسی بپوشانیم و اینقدر تزریق خون را ادامه بدهیم تا زخم در زیر پانسمان التیام یابد. در این بیماری موقعی می توانیم دست به عمل جراحی بزنیم که جان بیمار در معرض خطر جدی قرار گرفته باشد. مشورت با پزشک متخصص بیماری های خونی الزامی و اجباری است. در دوران بیماری های حاد واگیردار مانند سرخک- مخملک، آبله، آنژین و گریپ و در حالات حاد بیماری های مخاط و یا لثه در آوردن دندان تجویز نمی شود. در موقع وجود هرپس بر روی لب و یا مخاط اطراف دهان و بینی عدم تجویز در آوردن دندان وجود دارد زیرا ویروس از راه خون داخل ارگانیسم شده و ایجاد مننژیت ویروسی می نماید که با مرگ کودک توأم است.

دندان شیری 2

روش در آوردن (کشیدن) دندان ها

در آوردن دندان های شیری معمولاً مشکل نیست به خصوص موقعی که ریشه آن ها تحلیل رفته باشد چنانچه تحلیل ریشه های دندان های شیری به طور طبیعی صورت گرفته و دندان شیری تا در آمدن دندان دائمی دوام پیدا کند. غالباً در این موقع فقط تاج باقیمانده و خود به خود می افتد و این تاج بدون ریشه بوسیله ی دندانی که در حال رشد است به خارج رانده می شود. در مواردیکه دندان شیری با وجود طی دوران طبیعی در آمدن دندان دائمی در آلولل باقیمانده بایستی به فکر امکان وجود اختلالاتی در رشد دندان های کودک بیافتیم. بایستی این اختلالات را بدقت جستجو کرد ابتدا می توان از ناحیه مورد نظر رادیوگرافی نمود و روشن ساخت که آیا جوانه دندان دائمی در فک وجود دارد یا خیر؟ و اگر وجود دارد آیا طرز قرار گرفتن آن در فک طبیعی است؟

چنانچه رادیوگرافی به ما نشان داد که جوانه دندان دائمی وجود ندارد و ریشه دندان شیری تحلیل نرفته است دندان شیری را به حال خود باقی می گذاریم، زیرا این دندان می تواند به مدت خیلی طولانی کار دندان دائمی را انجام دهد. در آوردن (کشیدن) دندان های شیری به خصوص دندان های جلو و پایین ابداً اشکالی تولید نمی نماید. در آوردن این دندان ها با حرکات اصلی چرخشی انجام می گیرد بر عکس در آوردن دندان های مولر شیری غالباً ایجاد اشکال می نماید. ریشه های دندان های شیری ممکن است تحلیل نرفته و در آلوئل در کنار دندان دائمی قرار بگیرند و بدین ترتیب شرایط خوبی برای ایجاد پوسیدگی در دندان های مجاور فراهم سازند و یا آن که موانعی در سر راه تشکیل طبیعی قوس دندانی ایجاد نمایند. کشیدن این گونه ریشه ها از بین جوانه های دندان های دائمی ممکن است خیلی مشکل باشد. مجبور باشیم اینگونه ریشه ها را به طریق جراحی بکشیم بدین طریق که پس از بی حسی و ایجاد لامبوی ذوزنقه ای قدری قابل اکسترن آلوئل را برداشته و سپس به کمک الواتور و یا قلم دتارتراژ ریشه را خارج می رانیم. اشکالات در آوردن مولرهای شیری مربوط به آناتومی ساختمان ریشه های آنها است.

ریشه های دندان های مولر شیری غالباً کج و چنگکی شکل بوده و تاج جوانه دندان دائمی را در بر می گیرد و به همین علت غالباً در موقع در آوردن تاج دندان شیری می شکند و ریشه های باقیمانده را بایستی از هم جدا نموده و هر کدام را علی حده کشید. این روش بخصوص از آسیب رساندن به جوانه دندان دائمی و یا در آمدن آن با ریشه های دندان شیری جلوگیری به عمل می آورد. گاهی در موقع کشیدن و در آوردن دندان شیری اتفاقاً ممکن است آسیبی به تاج جوانه دندان دائمی وارد آید و یا آنکه به طور غیر عمد این جوانه در آورده شود. در این حالت چنانچه جوانه دندان در شرایط استریلی در آورده شده است و به کیسه بافت همبندی که آنرا احاطه نموده است لطمه ای وارد نشده است می توان این جوانه را به محل اولیه خود در فک برگرداند و بدین طریق امکان پیوند مجدد جوانه به فک خیلی زیاد است و مهمتر از همه آنکه جوانه دندان نمی میرد زیرا کیسه ای که جوانه را احاطه نموده است با آن بوسیله عروق خونی پولپ در حال تشکیل مرتبط می شوند.

پس از قرار دادن مجدد جوانه در آلوئل مجدداً گردش خون بین این کیسه و عروق موجود در فک و همچنین پولپ در حال تشکیل مرتبط می شوند. پس از قرار دادن مجدد جوانه در آلوئل مجدداً گردش خون بین این کیسه و عروق موجوده در فک و همچنین پولپ جوانه برقرار می شود و از مردن آن جلوگیری بعمل می آورد. برای در آوردن دندان های شیری می توان از داروها و الواتورهای دندان های دائمی استفاده نمود. بعضی از دندانپزشکان از وسایل مشابه ولی کوچکتری استفاده می کنند و به عقیده من این وسایل کوچک بهتر است زیرا با شکل تاج کوچک دندان شیری تطبیق می نماید و بهتر در دهان کوچک اطفال جای می گیرد. بعضی ها داویه را در سدتس مخفی می کنند تا بچه نبیند و به بچه دروغ گفته و بی خبر دندان او را در می آورند. این کار از نظر روحی فوق العاده مضر است و نبایستی از آن استفاده شود، به علاوه این کار اسباب استریل را کثیف نموده و باعث ایجاد عفونت می گردد. بهترین داویه ها بعقیده من داویه های نوع Berten است. طرز در آوردن دندان های شیری مانند دندانهای دائمی است با این فرق که نبایستی آنها را خیلی محکم گرفته و فشار زیادی با آنها وارد آورد. من شخصاً با استعمال الواتورها در بچه ها مخالفم زیرا به جوانه های دندان های دائمی لطمه وارد می آورد و اگر مجبور به اینکار بشویم باید آن را با احتیاط فوق العاده زیاد انجام داد. کوچکترین اعمال جراحی در دهان کودکان بایستی مصممانه سریع و بدون درد انجام پذیرد تا از تأثیر بد روحی این کار جلوگیری به عمل آید و کودک را به تشویق به معالجات بعدی بنماید. در موقع در آوردن دندان های اضافی نهفته در کودکان غالباً با اشکالات مهمی برای تعیین موقعیت واقعی این دندان برخورد می کنیم.

تشخیص موقعیت صحیح دندان های اضافی نهفته گاهی در موقع عمل ما را دچار شک و تردید می سازد و گاهی موجب اشتباهات زیادی می گردد بنابراین الزامی است که قبلاً موقعیت صحیح این دندان ها را بدقت نسبت به دندان های دیگر تعیین نمود. که آیا این دندان در طرف لبی و یا گونه ای و یا در طرف زبانی و کامی قرار گرفته است و اینکار فقط بوسیله رادیوگرافی از چند جهت مختلف امکان دارد و بایستی سایه دندان نهفته را با سایه دندانیکه در قوس دندانی وجود دارد مقایسه نمود. اگر سایه دندان نهفته را با سایه دندانیکه در قوس دندانی وجود دارد مقایسه نمود، اگر سایه خیلی واضح و روشن است معلوم می شود دندان در نزدیکی محل قرار گرفتن فیلم در دهان یعنی غالباً در محل زبانی کامی است؟ و اگر سایه خیلی واضح نباشد معلوم می شود دندان نهفته دور از فیلم یعنی در محل لبی و یا گونه است. گاهی اوقات در موقع معاینه با انگشت می توانیم برجستگی دندان نهفته را در زیر انگشتان احساس نماییم و یا اگر دندان مجاور به طرف لب یا گونه رانده شده است. معلوم می شود دندان نهفته در کام و یا قسمت زبانی است و یا بالعکس. زیرا این دندان نهفته مانعی برای رشد دندان در محل طبیعی خود گردیده است. دندان نهفته و اضافی باعث و علت بیرون نیامدن دندان طبیعی می گردد دندان های اضافی ممکن است در چند نفر از یک خانواده دیده شود. کشیدن و در آوردن این دندان ها به طریق جراحی بایستی در دوران هر چه زودتر رشد آنها انجام یابد و علت این مسئله آن است که موانعی در مقابل رشد دندان های طبیعی دیگر وجود نداشته باشد. در کودکان مسن تر دندان های اضافی را اگر دارای فرم طبیعی بوده و محلی در قوس دندانی مجاور خالی باشد می توان با اعمال جراحی و ارتودونتیک با آن محل ها جابجا نمود. در مواردیکه تعیین موقعیت دقیق دندان مقدور نیست عمل جراحی را بدین ترتیب انجام می دهیم: پس از اجرای بی حسی لامبوی ذوزنقه ای را مثلاً در طرف کام تهیه نموده و بعداً به کمک چکش و اسکنه استخوان آلوئلی را بر می داریم تا دندان ظاهر شود و سپس به کمک الواتور آن را در می آوریم. اگر چنانچه دندان در این ناحیه ظاهر نشد حتماً در دهلیز قرار دارد و همین کارها را از طرف دهلیز دهان انجام می دهیم و سپس زخم را می دوزیم. کودکان غالباً این عمل را با بی حسی موضعی تحمل می کنند به شرط آن که قبلاً خوب پرمدیکاسیون شده باشد.

مراقبت های پس از در آوردن دندان ها

دندان شیری

پس از در آوردن دندان ها بایستی کاملاً ریشه آنها را بازرسی نمود. برای آنکه مطمئن شویم که تمام دندان در آورده شده است، و همچنین بایستی دید که در داخل آلوئل خورده های دندانی یا استخوانی و یا جسم خارجی دیگری باقی نمانده باشد و اگر لبه های آلوئل با سپتوم بین ریشه ها تیز است بایستی آن ها را با کمک Luer صاف نمود. یکی از اشکالاتیکه پس از در آوردن دندان شیری موجود است این است که آیا ریشه دندان شکسته است و با تحلیل رفته است ولی اگر دوران تحلیل ریشه ها را به خوبی به خاطر داشته باشیم می توانیم این مسئله را حل کنیم و بعلاوه بایستی کاملاً آلوئل را بررسی نمود تا مطمئن شد که ریشه ای در داخل آن وجود ندارد. چنانچه با وجود استفاده از تمام این امکانات باز هم مشکوک باشیم می توانیم متوسل به رادیوگرافی بشویم و از محل دندان در آورده شده عکس برداری نماییم مریض را موقعی باید مرخص نمود که هیچ گونه شک و تردیدی برای ما موجود نباشد. در موارد حاد عفونی در ناحیه اطراف آپکس به جا گذاشتن قسمتی از ریشه مانع از درناژ کامل ترشحات عفونی و چرک می گردد و در موارد مزمن عفونی در ناحیه آپکس ریشه به جا مانده مانع کورتاژ گرانوفوم می گردد.

به طوریکه می دانید کشیدن و در آوردن کامل دندان فقط در آوردن دندان نیست بلکه در آوردن کلیه ضایعات نوک ریشه بایستی با آن توأم باشد. مسئله کورتاژ آلوئل دندان های شیری مسئله ای است قابل بحث که هنوز به طور قطع حل نشده است. ولی شخصاً با کورتاژ آلوئل دندان های شیری به علت آسیبی که ممکن است به جوانه دندان دائمی در موقع کوتاژ بوسیله اسباب وارد آید مخالفم، زیرا جوانه دندان های دائمی غالباً بلافاصله در زیر ریشه دندان های شیری یک ریشه ای قرار گرفته اند و در دندان های چند ریشه ای در بین ریشه ها جای گرفته اند و خیلی زود مورد صدمه اسباب قرار می گیرند. و اگر چنانچه موقعی مجبور باشیم آلوئل دندان شیری را کورتاژ کنیم بایستی اینکار با احتیاط فوق العاده زیاد و یا ملایمت انجام پذیرد تا از آسیب رساندن و یا حتی در آوردن آن جلوگیری شود. باقی گذاردن گرانولومها ممکن است باعث ایجاد کیست دندان و یا عوارض عفونی چرکی شوند و این مسئله یکی از دلایل قوی طرفداران کورتاژ آلوئل دندان های شیری می باشد ولی من معتقدم با رشد جوانه دندان دائمی این ضایعات نوک ریشه ای به خارج رانده می شوند و کورتاژ بوسیله طبیعت در شرایط بهتری انجام می گیرد. پس از اتمام عمل زخم را با یک گاز استریل می پوشانیم تا از ورود بزاق با آن جلوگیری شود و لخته خون به خوبی در داخل آلوئل تشکیل گردد. در بیست و چهار ساعت اول دستور شستشو نمی دهیم تا لخته کنده شود و دستور بستنی و مایعات سرد می دهیم. از دستور غذاهای سفت، جویدنی بایستی پرهیز نمود. تامپون استریل را بچه برای مدت نیم ساعت محکم گاز می گیرد و بعد با یک حرکت زبان آنرا بدور می اندازد. در صورت وجود حالات حاد عفونی و اطراف آپکس ریشه دندان نبایستی با تامپون روی زخم را پانسمان نمود تا ترشحات چرکی به خوبی جریان یافته و خارج گردد. در بچه ها خونریزی بیش از بزرگسالان مشاهده می شود زیرا مایع بی حس کننده تزریقی بدون آدرنالین می باشد.

عوارض پس از کشیدن و در آوردن دندان ها

خونریزی: خونریزی بلافاصله پس از عمل پدیده ایست طبیعی و لازم در کودکان معمولاً با کمی انعقاد خون برخورد نمی کنیم و لخته خیلی زود و خوب در آلوئل تشکیل می شود. خونریزی ها معمولاً چند دقیقه پس از عمل ظاهر می شوند و هرچه دیرتر خونریزی شروع شود خطر آن بیشتر است. قبل از معالجه خونریزی همیشه بایستی بدقت علت آن را یافته و بررسی نمود و برای این کار قبل از همه چیز بایستی زخم پس از عمل را بازرسی نمود و با کورت تمام لخته را خارج ساخت و با یک گاز استریل زخم را تمیز کرد و با دقت کامل دیواره ها و ته آلوئل و همچنین وضع لثه ها را معاینه نمود.

ساده ترین راه برای بند آوردن خونریزی ایجاد فشار به موضع خونریزی است و برای این کار تامپون استریلی را در محل قرار داده و به کودک دستور می دهیم با فشار هرچه بیشتر آن را گاز بگیرد و یا می توان دور سر و فک کودک را با باند محکم بست تا دهان را باز نکند. اگر زخم وسیع باشد می توان کناره های آن را با بخیه دوخته و به یکدیگر نزدیک کرد. از نظر عمومی می توان ویتامین K از 2 تا 5 میلی گرم به صورت تزریقی و یا از راه دهانی داد. ویتامین C به مقدار 200 میلی گرم هم نقش مؤثری بازی می کند. ویتامین C را می توان از راه دهانی داد چنانچه تولید اختلالات گوارشی نمود. می توان با کلسیم مخلوط نمود و داخل وریدی تزریق نمود. اگر با ویتامین C ویتامین P هم از راه دهانی بدهیم تأثیر ویتامین C در مجاورت P چندین برابر می گردد و عروق شعریه را می بندد. بچه تا آخر خونریزی بایستی تحت نظر پزشک باشد و پس از آنکه کاملاً خونریزی بند آمد می توان با دستورات لازم او را به منزل فرستاد.

عوارض آماسی پس از کشیدن و در آوردن دندان ها

عوارضی که می توانند بروز نمایند محدود بلانه دندان و انساج اطراف آن و یا غده های لنفاوی مربوط با آن ناحیه نمی شوند بلکه در کودکان خیلی زود ضایعات حاد عمومی که دارای ماهیت سپتیک می باشند ظاهر می گردند. در وحله اول حالت آماسی ممکن است محدود با آلوئل و انساج اطراف آن سرایت نماید. علائم این عوارض عبارتست از تب- تورم- درد و حالت عمومی بد.معمولاً در این موقع لانه دندان پر از لخته خاکستری رنگ متعفنی است و زخم آلوئل استعداد التیام یافتن را نشان نمی دهد. در این گونه موارد بایستی زود و به طور قاطع معالجه را شروع نمود تا نتیجه خوب گرفت.

با بی حسی موضعی و یا ناحیه ای محل را بی حس نموده و سپس با یک کورت تمام لخته فاسد را خارج نموده و آلوئل را با آب اکسیژنه 3% خوب می شوئیم و بعداً با محلول بی کربنات دو سود و یا محلول نمک Hypertonique مجدداً محل را شستشو می دهیم و بعد آلوئل را با مشی آغشته بکامفوفنل و یا پدوفورم پر می کنیم. این داروها خاصیت ضد عفونی کننده داشته و انساج را تحریک نمی کند و اینکار را همه روزه تا التیام زخم بایستی ادامه داد. شخصاً با گذاردن مش در داخل آلوئل مخالفم و به جای آن توصیه می کنم وآلوئل را پس از شستشوی کامل با خمیری از لژنل و پودر خالص سولفامید که خود تهیه می کنیم پر نموده و این پانسمان را همه روزه ادامه می دهیم.